สมุดเปล่า ปกหน้าปกหลังทำเป็นซองให้ใส่ ตั๋ว บัตร อะไรแบบนี้ เรียกว่าเป็นสมุดบันทึกสำหรับนักเดินทาง (แต่ซื้อมาเก็บ -..-) กระดาษใช้ได้ ภาพประกอบเป็นลายเส้นสถานที่ แอบเปลืองพื้นที่เขียนบ้างสำหรับคนที่ชอบเขียนเยอะๆ

ไม่ได้บ้าแบรนด์เนม แต่แค่เห็นลายนี้ก็อดใจหยิบไม่ได้ (จริงๆก็ไม่ใช่ลาย Burberry ซะทีเดียวหรอก) ยังไม่ได้แกะห่อเลย เพราะแอบดูเล่มที่แกะแล้วในร้านมา ข้างในเป็นสมุดมีเส้นธรรมดา
เผื่อเอาไว้ใช้จดอะไรบ้างเพราะเล่มที่ซื้อมาส่วนมากเอามาเก็บ

อันนี้ No Commet เอามาฝากเล่นเฉยๆ

เล่มนี้ให้แนวทางของแบรนด์ที่เน้นงานฝีมือ ยกเว้นเรื่องราคา... ที่คงไปตั้งแพงสู้เค้าไม่ได้แล้วยังเรื่องของการคุ้มครองลาย การควบคุมการละเมิด เรียกว่าเป็ฯงานฝีมือที่กันลิขสิทธิ์ทุกทาง แบรนด์นี้ไม่ง้อลูกค้า สินค้าในแต่ละประเภทราคาต่างกันไม่มากเพราะไม่อยากลดค่าแบรนด์ ไม่ทำสินค้าซ้ำแบบกันเกินกว่า 2 ชิ้นในแต่ละสาขา

ถ้าไม่ได้เป็นพวกเกลียดหนังสือเชิงวิชาการล่ะก็ ลองอ่านดูได้ การอ้างอิงด้วยระบุชัดเลยว่าเรื่องนี้มีอยู่ในหน้าไหน หรือไปเอามาจากไหน แต่ไม่ถึงกับอ้างอิงในแบบวิชาการมากอย่างงานวิจัย

อ่านๆดูแล้วเริ่มรู้สึกว่า เปิดร้านเสื้อผ้าก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ถ้ายังหาเอกลักษณ์ตัวเองไม่เจอ เท่าที่อ่านดูร้านสัมภาษณ์ หล้ายร้านไม่ได้ผลิตเสื้อผ้าเอง แต่ไปรับมาขายต่อ เรียกว่า แค่แต่งร้านให้มันดูต่างกับคนอื่นเฉยๆ เอาภาษาแบบชาวบ้านคือ สักแต่ว่าเปิดร้าน แต่ไม่ได้สอนการทำให้ติดตลาดโดยไม่ต้องเลือกของจากศูนย์ขายส่งมาขาย แล้วเปลี่ยนไปตามกระแสแฟชั่น แบบนี้ไปแข่งกันด้านราคา ใครมาเปิดใหม่ก็เสี่ยงขาดทุน ถ้าร้านเก่าเจอร้านใหม่ขายได้ราคาถูกกว่าลูกค้าเก่าก็หนีเหมือนกัน บางทีเราว่าการเปิดร้านที่ทำสินค้าเอง ดูจะมีค่ากว่าและอัพราคาได้เยอะกว่านะ

ปล. ใครอยากได้ ติดต่อมา อยากขายทิ้ง... สภาพ 95%
เรียน Fashion Business มา ถึงจะแค่ Short Course จาก Central Saint Martin's แล้วรู้สึกว่าทำได้จริงและเป็นไปได้ในระยะยาวกว่าเยอะ ถ้าอยากเปิดธุรกิจเสื้อผ้ามาปรึกษาได้

เดิมเป็นสมุดที่ใช้จดงาน หน้าแรกเป็นโฆษณาของธนชาติ แล้วถัดมาเป็นปฏิทิน หน้าที่ใช้จดมีรอบประไว้ฉีกได้ด้วย ชอบเพราะมันฉีกได้ (เอามาจริงไก็ไม่ค่อยฉีกนอกจากจำเป็นจริงๆ รู้สึกว่าฉีกส่งงานอาจารย์ไปครั้งสองครั้งนะ) ส่วนปก... ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบ ต่อให้ผลิตเอง 555 เอาเป็นว่า ตอนนั้น ไม่ซีเรียสมากใช้จดเลคเชอร์เป็นหลัก นึกขึ้นมาได้ว่าเคยทำภาพกราฟฟิกไว้ เป็นราศีตัวเอง (ชักไม่แน่ใจ!!) ด้านหลังก็มีอีกภาพ เป็นภาพแรกๆที่วาดด้วยคอมเกือบทั้งภาพ (ถนัดวาดมือและไปทำต่อในคอมฯมากกว่า)

สมุดปกแข็ง หุ้มด้วยผ้าพิมพ์ลายหนังงูสีน้ำตาลสลับขาว ซื้อมาตอนที่เรียน มธ. ใช้จนเรียนจบ (จริงๆระหว่างที่เรียนก็มีเล่มอื่นใช้ด้วย) ที่ซื้อเล่มนี้เพราะลายหนังงูเนี่ยล่ะ 55 บางทีก็รู้สึกว่าเล่มเล็กไปหน่อย แต่บางทีก็รู้สึกว่าพกง่ายดี (แหม น่าจะยืดๆหดๆได้เนอะ 555) เมื่อวานก็ไปชอปปิ้งที่สยามมา มีร้านนึงขายสูทผ้าพิมพ์ลายหนังงูสีน้ำตาล ไม่อยากจะบอกว่าชอบมาก แต่เอามาใส่โอกาสไหนยังนึกไม่ออกเลยอะ จะใส่ทำงานก็แรงเกิน เด่วได้ใส่ไปยื่นใบลาออกพอดี เหอๆๆๆ - -" เรียกว่า ลายแนวๆนี้ ชอบเลยล่ะ แต่ต้องเป็นแค่ผ้าพิมพ์ลาย ไม่ก็เป็นหนังเทียมนะ เพราะเราไม่ชอบใช้หนังแท้ จะว่าดีมันก็ดีเพราะความทนทาน แต่ทำไมต้องไปเบียดเบียนสัตว์อื่นด้วยล่ะ...

เข้าเรื่องต่อ... เล่มนี้ซื้อมาเพราะความรำคาญมีเส้นในสมุด และตอนนั้นสมุดเปล่าแบบไม่มีเส้นค่อนข้างหายาก มีให้เลือกน้อย ได้โอกาสเอามาใช้ออกแบบเสื้อผ้าเป็นหลัก แต่หลังๆเริ่มจดอย่างอื่นด้วยเพราะไม่อยากพกสมุดหลายเล่ม ไปๆมาๆเริ่มแถเขียนอะไรที่ไม่ได้เกี่ยวกับที่เรียนมา ^^

เล่มกะทัดรัด ท่าทางจะขาดง่าย.. ง้างเยอะจะหลุดเอา สีทั้งเล่ม ภาพสวยด้วย ถ่ายไว้หลายหน้าอยู่แต่ขอไม่เอามาให้ดูนะ^^ เป็นภาพถ่ายสวยๆ แทรกสลับกับที่ว่างให้เขียน ส่วนที่ที่เขียนได้ก็มีเส้นบ้าง ตารางบางๆบ้าง ที่แน่ๆทุกหน้ามีขึ้นว่า day... ฟอนต์เลียนแบบลายมือไว้ให้ ส่วนของราคา ค่อนข้างคุ้มเลยเหมือนกัน (อุบไว้ดีก่า อิอิ)

ส่วนจะเอามาใช้มั้ย... ของแน่ล่ะ เก็บไว้ก่อน นึกได้ว่าจะเขียนอะไรดีค่อยเอามาใช้

เล่มนี้ ไม่รู้ทะลึ่งซื้อมาได้ยังไง เห็นอยู่ว่าเป็นภาษาเกาหลี ไม่ใช่ง่ายๆที่จะอ่านรู้เรื่อง แต่ก็ประเภทว่า ขอแปลกมาก็เอาไว้ก่อน ไม่เป็นรัย สักวันชั้นจะต้องอ่านออก... T_T
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
(แต่ไม่ได้บอกว่าจะอ่านรู้เรื่องนี่นา 555+)

เดินเชิ้บๆตามจุดขายสมุดเปล่าลดราคาทีไร ได้ของติดมือมาทุกที เล่มคล้ายๆแบบนี้มีน่ารักกว่านี้ แต่เล่นเขียนเป็นภาษาเกาหลีทั้งเล่ม ใครจะไปอ่านออกถ้าไม่ได้เรียนมา ส่วนเล่มนี้ยังพอมีภาษอังกฤษให้หายงงไปเยอะ เลยเอาซะหน่อย... นับๆดู เขียนได้แค่ครึ่งปี (อาจจะหนึ่งปีพอดีแบบลืมบ้าง รวบวันบ้าง หรือสองปีถ้าไม่ค่อยได้ใช้เงิน...)

เล่มนี้ได้มาตอนไปหาของมาทำ workshop งานประชุมวิชาการ แบบไหนๆก็ไปข้างนอกแล้วขอเดินเล่นด้วยสักนิดแล้วกัน จะเอ๋เล่มนี้ ชอบกระดาษสีแปลกๆอยู่แล้ว ราคาก็ไม่แพง เลยเอาซะหน่อย ส่วนพวกตัวอักษรจีนในสมุดที่มีประปราย อย่างน้อยน่าจะเป็นกำลังใจว่าสักวันเราจะอ่านออกกับเค้าบ้าง (แต่ก็ยังไม่สามารถจำอะไรได้อยู่ดี สงสัยต้องหา External Disk สัก 500 GB มาเสียบหัวแล้ว -..-)

เล่มบางไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าเป็นแบบ หน้าปกเรียบๆธรรมดาแบบสมุดเรียน ทำไมไม่มีแบบที่หนาและเล็กกว่านี้หน่อย จะได้พกง่ายๆ เล่มนี้ได้มาตอนไปเล่นเสก็ตที่สำโรง แล้วที่ชั้นหนึ่งมีงานของขวัญ มีสมุดขายเลยอดใจไม่ได้ไปเดินๆดู ตามเคย...

เป็นสุมดเปล่าอีกเล่มที่กว่าจะเลือกเอามาได้ก็เจอถูกใจไม่รู้กี่เล่ม แต่ด้วยราคาเลยขอเล่มเดียว เสมุดคล้ายๆแบบนี้มีเป็นเซ็ท หน้ากระดาษข้างในมีอยู่สิบกว่าลายจัดวนสลับกันเป็นสีทั้งเล่ม ปกหน้าปกหลังพับเข้าด้านใน (คล้ายๆแบบนี้มีที่ซื้อมาจาก Top Shop ที่อังกฤษแล้ว แต่ภาพในแต่ละหน้าเป็นลายเส้นซ้ำๆกัน) สมุดที่มาจากเกาหลีกระดาษค่อนข้างดี พิมพ์สีสวย

อีกหน่อยคงมีนวัตกรรมกระดาษโดนน้ำไม่เปื่อย และไม่ทำให้เส้นปากกาที่ปกติมันละลายน้ำได้กระจายเวลาโดนน้ำ... ให้สำหรับคนซุ่มซ่ามที่ชอบใช้ปากกาสีชนิดไม่ทนน้ำโดยเฉพาะ อิอิ

หนังสือเล่มนี้ไปได้มาจากงานหนังสือเมื่อตอนต้นปีด้วยความบังเอิญ เนื้อหาข้างในไม่มีบรรยายมากมาย มาแนวๆกึ่งไดอารี่และความเป็นมาอีกนิดๆหน่อยๆ การจัดวางรูปแบบในหนังสือ ไม่ค่อยซ้ำแบบ แปลกดีแต่แอบงงว่ารูปนี้มันของเนื้อหาหน้าไหน ปกไม่ได้แข็งมากแต่เปิดแล้วกลัวใมนจะหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ

ที่ชอบอีกอย่างคือเหมือนเผยแพร่ของโบราณให้ชาวโลกได้รู้ด้วย เพราะมีการเขียนภาษาอังกฤษไว้ด้วย ของที่ลงแต่ละอย่าง จัดว่าหายากจริงๆ ทั้งที่ยังมีให้เห็นอยู่และไม่มีแล้ว อันไหนที่ยังมีให้เห็นก็หายากเต็มทนแล้วเหมือนกัน กระดาษที่ใช้เหมือนจะหนาไปหน่อย แล้วเหมือนว่าตั้งใจจะให้ดูเก่าๆ เลยได้เก่าสมใจ ภาพอาจจะสีไม่สดใสนักนะ เอาเป็นว่าถ้าอยากรู้ว่าของในสมัยก่อนมีอะไรน่าสนใจเผื่อไปเป็นไอเดียล่ะก็ เล่มนี้โอเค แต่ถ้าจะเอาละเอียดนี่คงไม่เยอะขนาดนั้นล่ะนะ ^^

ภาษาจีนเคยลงเรียนไปหนึ่งครอส ก่อนที่จะพักยาว เพราะอาการจำคำศัพท์ไม่ได้ ท่องเป็นร้อยจำได้ไม่ถึงสิบ ตั้งใจจะไปลงเรียนต่อเมื่อฟื้นเองได้สักระดับหนึ่งก่อน

หนังสือสอนภาษามีเยอะจนเลือกแบบที่ชอบและแบบที่อยากได้ได้สบาย ไม่ได้ทำออกมาแนวหนังสือเรียนแบบเมื่อก่อนที่ภาษายังไม่ค่อยเป็นที่นิยมนอกจากคนที่รักจะเรียนจริงๆ

ถ้าอยากรู้อยากเรียนแต่ไม่มีพจนานุกรม ก็ไม่ได้ช่วยให้ภาษาพัฒนาได้เร็วเท่ากับการใช้พจนานุกรมช่วย ภาษาจีนเป็นอะไรที่งงกับตัวอักษรมาก หาวิธีการใช้พจนานุกรมจีนอยู่พักใหญ่ทั้งร้านหนังสือ ทั้งในเน็ตจนมาเจอเล่มนี้ที่วางในร้านหนังสือซีเอ็ด ลดราคาพอดีด้วย (7 Jun 09)

ถึงจะเล่มไม่หนา ไม่เล็กขนาดพ็อกเก็ตบุคอ่านเล่นทั่วไป ปกไม่ดึงดูดด้ายภาพสไตล์เกาหลีอย่างที่นิยมกันตอนนี้ แต่เขียนอธิบายชัดเจนเลยว่าแบ่งเป็นหมวดๆยังไง บอกด้วยว่าแบบไหนเรียกอะไรพร้อมคำอ่านที่เป็นพินยิน ทำให้เข้าใจวิธีการเปิดหาคำแปลได้เยอะ ซึ่งในเล่มนี้ระบุแล้วว่าเป็นการใช้พจนานุกรมจีนของใคร มันคือเล่มหนาๆสีฟ้า ถ้าใครที่เรียนภาษาจีนและยังไม่ได้ซื้อพจนานุกรม ถึงเพิ่งเริ่มก็ขอแนะนำให้ซื้อพจนานุกรมเล่มใหญ่มาเลย

ปล. ที่สนใจภาษาไม่ใช่เพราะบ้าดารา นักร้อง แต่เพราะอยากเอามาใช้หากินและหาความรู้ใหม่ๆที่ไม่ใช่แค่ภาษาอังกฤษบ้าง (แค่อังกฤษไม่พอแล้ว...)

Photo: Pariwat A-nantachina, Kanoknuch Sillapawakul
Publisher: a book
Price: 150
Bought: April 2009

เมื่อตอนงานหนังสือ เดินไปดูหนังสือแนวอินดี้เล่นๆในบูธของ a day แล้วเห็นมีสมุดเปล่าวางเรียงขายอยู่หลายเล่ม เนื่องจากเป็นพวกสะสมสมุดเปล่า ได้บ้าจี้ซื้อติดมือกลับมาด้วยเล่มก็ไม่ใช่เล็กๆ (หมายถึงความหนา) เป็นสันเชือก+กาว ปกแข็ง หนักกว่าสมุดปกติขนาดเดียวกันเยอะอยู่ พอซื้อมาแล้วก็นั่งงง ตกลงมันสมุดหรือหนังสือ?? เพราะมันมีแต่รูปถ่ายจากถนนหนทาง ประตูบ้าน รั้ว หรือรางก็ไม่เว้น เรียกว่าอะไรที่เข้าคอนเซปต์ "เส้น" เอามาลงหมด รูปพิมพ์ออกมาเ็ป็นขาวดำเยอะกว่าภาพสี วางรูปละแผ่นไม่วางหน้าหลังด้วย และบางหน้ามีคำคมที่เข้าคอนเซปต์ "เส้น" อยู่ประปราย

จริงๆแล้วสมุดสไตล์นี้มีปกอยู่สามแบบ แล้วแต่ว่าใครชอบแบบไหน ปกแบบที่ซื้อมานี้ดูเรียบง่ายดี เป็นอีกแนวของสมุดบันทึกที่แปลกตา และไอเดียดี ไม่ใช่เอากระดาษ (สวยหรือไม่สวย ดีหรือไม่ดีก็ช่าง) มาเข้าเล่มขายเฉยๆ ถึงจะไม่ใช้เขียนก็ยังเก็บไว้ดูรูปสวยๆได้ ว่าแต่.. จริงๆแล้วคนทำเค้าตั้งใจจะให้เป็นสมุดจดหรือว่าเอาไว้ให้ดูรูปกันแน่ล่ะเนี่ย...

อย่าตกใจไปว่าทำไมถึงเอาหนังสือเล่มนี้มาจัดในหมวดของหนังสือครอบครัว
เหตุผลคือเมื่อเรารับสุนัขสักตัวมาเลี้ยงก็เท่ากับเค้าได้กลายมาเป็นสมาชิกของครอบครัวเราไปแล้วล่ะ จริงมั้ย... ^^

หนังสือเกี่ยวกับารเลี้ยงสุนัขมีตั้งเยอะแต่เล่มนี้ เด่นที่กราฟฟิกประกอบทำได้น่ารัก และแปลก เป็นภาพประกอบเทียบสุนัขกับคอมพิวเตอร์(หุ่นยนต์) ภาพอาจจะมีไม่มากแต่ก็สื่อมาให้เข้าใจง่าย เนื้อหาอาจจะน้อยกว่าหนังสือคู่มือเลี้ยงสุนัขเล่มอื่นๆไปหน่อย แต่ถ้าในความเป็นจริงแล้วคู่มือเลี้ยงสุนัขก็ไม่ใช่ว่าจะใช้ได้กับสุนัขทุกตัวอยู่แล้ว กลายเป็นว่าซื้อเล่มนี้มาด้วยเหตุผลทางอารมณ์เป็นหลัก ^^

Vilayanur S. Ramachandran, Diane Rogers- Ramachandran, Alan Gilchrist, John S. Wener, Biangio Pinna and Lothar Spillmann

เจอคำศัพท์เฉพาะเยอะมาก แนววิทยาศาสตร์ที่ไม่ได้เรียนมาเพราะเรียนภาษารุ่นสุดท้ายที่ไม่ได้บังคับให้เรียนเลข ถ้าอ่านๆคร่าวๆก็พอจะเข้าใจ แต่บางคำที่เป็นศัพท์เฉพาะก็ต้องมีเปิดดิกฯแปลกันบ้าง สรุปได้กดดิกฯแปลทั้งเล่ม -_-“

ส่วนของเนื้อหาเน้นเกี่ยวกับเหตุผลว่าทำไมภาพที่เรียกกันว่าภาพลวงตามันถึงลวงตาได้ การมองเห็นของตามนุษย์ทำนองนี้ ตัวอย่างที่เค้าใช้อธิบายช่วยให้เข้าใจได้ไม่ยาก (ไปยากเอาคำศัพท์ทางทฤษฎีอย่างที่บอก

ไปติดขำเล็กน้อยตรงส่วนที่บอกว่า ถึงจะดึงลูกตาออกมาแล้วหันเข้าหาตัวให้มองผ่านไปทางข้างหลังเรา ยังไงเราก็จะยังเห็นเป็นด้านหน้าอยู่ดี...

ถ้าคนเรามีตาอยู่ด้านหลังอีกสักคู่มันจะทำให้เดินถอยหน้าถอยหลังเพราะคิดว่าทั้งสองทางเป็นข้างหน้ามั้ยเนี่ย!!!

เป็นหนังสือที่อ่านได้เร็วที่สุดที่เคยอ่าน (ไม่นับที่เป็นการ์ตูน) -_-“ เพราะใช้เวลาอ่านแค่สองชั่วโมง!! ปกติอ่านได้เร็วขนาดนี้ซะที่ไหน

หลายตอนที่อ่านแล้วเห็นภาพในหนังสือออกมาเป็นช่องๆเลย ถึงจะเคยอ่านโดเรม่อนตอนนึงไม่ถึง 5 รอบ แต่ก็พอจำได้ว่าเรื่องเป็นยังไง ภาพเป็นยังไง (ทีหนังสือเรียนไม่เห็นเป็นมั่งเลย) คนเขียนก็เข้าใจอ่านดี อ่านแล้ววิเคราหะห์ลึกขนาดนี้ ซึ่งมันก็จริงๆอย่างที่วิเคราะห์

จริงๆแล้วการ์ตูนทุกเรื่องมันมีข้อคิดทั้งนั้น อยู่ที่ว่าคนอ่านจะอ่านแล้วคิดตามมั้ย พยายามหาข้อคิดจากการ์ตูนเรื่องนั้นๆมั้ยมากกว่า (หลายครั้งที่นึกถึงเพื่อนสมัยเรียน ที่บ้านไม่ให้อ่านการ์ตูน ต้องยืมเพื่อนอ่านที่โรงเรียน แต่โรงเรียนก็ห้ามเด็กอ่านการ์ตูน ซึ่งจะห้ามไปทำไมในเมื่อเด็กอ่านการ์ตูนก็ยังดีกว่าไปนั่งกินขนม คุยกันไร้สาระ เปิดเน็ตโหลดเพลง หรือดูอะไรที่ไม่ควรจะดู)

หนังสือวิเคราะห์การ์ตูนโดเรม่อนเล่มนี้คงพิสูจน์ได้ว่าบางเรื่องที่มันดูไร้สาระ ไม่ได้ไร้สาระเสมอไป!! และเด็กที่อ่านการ์ตูนก็ยังดีกว่าเด็กที่... (ถ้าสมัยนี้จะว่าไม่อ่านหนังสือคงไม่ได้ แต่ต้องบอกว่า) มัวแต่เปิดเน็ตดูอะไรก็ไม่รู้...

สรุปย่อเรื่องน่ารู้กันแบบสุดๆและแบ่งเป็นหลายๆประเภท แต่การจัดประเภทเนื้อหามันแปลกๆ หน้าซ้ายเป็นส่วนของเนื้อหาน่ารู้ที่สรุปมาแล้ว ส่วนหน้าขวาเป็นเหมือนแบบฝึกหัดอะไรแบบนี้ ทำออกมาได้น่ารักดี มุมบนขวามีช่องดาวเล็กๆให้เอาสติกเกอร์ดาวที่อยู่หน้าสุดท้ายมาติดด้วยถ้าอ่านและทำเสร็จแล้ว

หนังสือแบบนี้มีเป็นชุด ที่คล้ายๆกันอ่านคร่าวๆแล้วเฉยๆ ซื้อเล่มนี้มาอ่านเล่นแก้เครียดตอนเรียนที่อังกฤษ กลับมาหลังเรียนจบได้สักพัก มีภาษาไทยวางขายเต็มเลย [9 Jun 09]

http://www.readthediarymovie.com/index.php อาจจะเก่าไปหน่อย เพราะดันเพิ่งไปเจอ ทำได้เนียนมาก ขอแบ่งเป็นสองส่วนในการฝึกการวิจารณ์... (ในส่วนที่ถนัด)

ด้านครีเอทีฟ... ไม่ให้เห็นชัดๆว่ามันคือโฆษณา แต่เว็บทำได้ดี ได้อารมณ์เหมือนอ่านไดอารี่อยู่ มี wallpaper มีคลิปให้โหลดครบ แถมโหลดไปใส่มือถือเก็บไว้ดูเล่นตอนรถติดได้ด้วย

เทคนิคเว็บ... เสียดายจอส่วนของหนังเล็กไปนิด และเป็น Pop-up Window อาจต้องรีเฟรชใหม่ให้มัน allow pop-up ถึงจะดูได้สำหรับเครื่องที่ตั้งล็อก Pop-Up ไว้ แต่ส่วน play ไม่รู้ว่าทำไมไม่ขึ้นให้เลื่อนเองได้ไม่รู้ ไม่แน่ใจว่ามันเป็นที่คอมฯรึเปล่า มันเห็นไม่ชัดว่าเหลืออีกกี่นาที หรือดูไปกี่นาทีแล้วอะไรแบบนี้

เนื้อเรื่องคงไม่วิจารณ์เพราะไม่ได้รู้เรื่องฟิล์ม แต่ที่ดูแล้วขัดๆเล็กน้อยคือ ยุคที่ส้ม เจ้าของห้องคนเก่าอยู่มีแค่เพจเจอร์เนี่ย รู้สึกว่ามันไม่ได้เก่าขนาดที่ยังมีโทรศัพท์แบบหมุนตัวเลขนะ...